fbpx

Czego uczy przemijanie –
– szybkich lat uparty pochód?

Że rok przeszły nie powstanie,
się nie cofnie jak samochód,
że się chwile nie powtórzą,
nie odstanie, co się stało,
że nam życie jest podróżą –
– pośród róż przechadzką małą,
że nie złapiesz przegapionych,
nie odzyskasz utraconych,
że zapomnisz, coś pamiętał,
że doczekasz, czegoś czekał,
że w pogoni za jutrzejszym
szczęściem, zyskiem, pocieszeniem…
trzeba było się dzisiejszym
uradować niespełnieniem,
że się życie teraz dzieje,
(potem – zwykle nie nadchodzi),
że się starość w oczy śmieje,
bo rok więcej mają młodzi,
że usycha, co schowane,
że rozkwita, co oddane,
co straszyło, dzisiaj bawi,
co kusiło, nie ciekawi,
że radości nieprzeżytych
zawsze żal…

Patrzę w dal oczyma swymi
wraz z siostrami, z braćmi mymi
i tak pytam głośno siebie:
,,Czy w tym moim ziemskim niebie
tej mądrości mi wystarczy
na tę chwilę, którą już pożegnać muszę?”


Agnieszce i Markowi Dąbrowskim
w pierwszą rocznicę ślubu, 10.08.2002